ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ

«Θα ΤΟΥΣ ΠΑΡΩ ΕΓΩ!» Αυτά είναι τα αυθόρμητα λόγια μου στην κοινωνική λειτουργό, όταν ο πεντάχρονος μαθητής μου, ο Λίαμ, και ο μικρός του αδερφός χρειάζονται επειγόντως ανάδοχη φροντίδα. Θα κάνω τα πάντα για να μείνουν μαζί. Το διαμέρισμά μου, όμως, έχει πλημμυρίσει, και μόνο ένα μέρος μπορώ να σκεφτώ… το δικό του. Ο Νοξ Ντάνιελς, ο κολλητός του αδερφού μου, προσφέρεται αμέσως να μας φιλοξενήσει. Θα επιστρέψει στην πόλη σε έναν μήνα, μαζί με τους υπόλοιπους πυροσβέστες, για την επανασύσταση της επίλεκτης ομάδας των πατεράδων μας. Δεν έχει σημασία που είμαι κρυφά ερωτευμένη με τον Νοξ από τότε που ήμασταν παιδιά· που τα αισθήματά μου για εκείνον ίσως καταστρέψουν μια φιλία ζωής. Ούτε κι εκείνο το απερίσκεπτο φιλί τη βραδιά του χορού αποφοίτησης, που προσποιούμαστε πως δεν συνέβη ποτέ, έχει σημασία… Γιατί θα έχω φύγει από το σπίτι του πολύ πριν επιστρέψει. Μόνο που μπροστά στην πόρτα στέκεται ο Νοξ – έναν μήνα νωρίτερα. Πανέμορφος όπως πάντα, κι εγώ γεμάτη λεκέδες από το μωρό. Ρίχνει μια ματιά στα αγόρια και μου λέει πως μπορούμε να τα καταφέρουμε· να υποκριθούμε, για λίγο, ότι είμαστε ζευγάρι ώστε η υπηρεσία να μη χωρίσει τα αδέρφια. Κι έτσι, ξαφνικά, όλα αποκτούν νόημα…